Książka krytyczno-literacka poświęcona interpretacji twórczości czterech ważnych autorów literatury XX wieku: Mirona Białoszewskiego, Witolda Gombrowicza, Sławomira Mrożka i Tadeusza Różewicza. Autor analizuje ich dramaty i prozę, koncentrując się na motywach egzystencjalnych, poszukiwaniu sensu, absurdzie i kondycji człowieka w świecie pozbawionym oczywistych wartości.